Eendracht maakt samenhorig

Eindelijk was het weer zo ver, fietstocht 2007. Zoals beloofd zouden we weer aan de start verschijnen. Op zaterdag 12 mei jl. gingen we dan ook. Maar er was slecht weer voorspeld, heel slecht weer zelfs, regen de hele dag en veel wind, storm zelfs. Nee, wij lieten ons niet gek maken en verschenen toch aan de start. Mannen, vrouwen en zelfs de kinderen stonden klaar om negen uur, om het startschot te horen klinken van dé landelijke molentocht 2007. Ons verslag van vorig jaar heeft bij onze familie grote indruk gemaakt, want dit jaar waren we zelfs met negen personen aanwezig, een aantal wat na dit verslag misschien groter zal worden. De schrijver zal zijn best doen om toekomstige leden van onze club over te streep heen te trekken.

Verslag van fietstocht gehouden 12 mei 2007.

Zoals beloofd zouden we gaan, weer of geen weer. De weersberichten al weken van te voren in de gaten gehouden, maar het zou geen mooi weer worden, nee, geen tocht om iemand over te halen om mee te gaan. Maar wij zouden gaan, omdat wij geen watjes zijn en de moed hebben om dit klusje te gaan klaren. Een tocht van minstens 35 kilometer is niet iets wat je voor je lol gaat doen onder deze voorspelbare barre omstandigheden. We verzamelden ons om half negen bij de molen van Sassenheim waar de leiding ons een lekker warm bakkie koffie aanbood en ons goede moed insprak. Het was inmiddels droog geworden, al waaide het nog wel stevig. Na de toespraak van de leiding gingen wij ons verzamelen bij de startstreep. Bij mijn zwager ging dat iets minder vlot, want hij had de sleuteltjes van de hangsloten van de fietsendragers vergeten, dus hielpen wij hem maar deze sloten te slopen, het ging ons goed af, zodat ook zijn familie bij ons kwam melden.

Klokslag negen uur ging het startpistool af en wij gingen op pad om deze tocht met plezier te gaan maken. In het begin moesten wij nog zelf even een vrijwilliger/leider aanstellen die toch wel een beetje de weg wist in deze omgeving. Wisten wij veel waar we naar toe gingen. Maar droog was het nog steeds, ja, zelfs de zon ging schijnen. Al gauw hadden wij het goede tempo te pakken, zodat we gezellig bij elkaar bleven. Ook was er een wandeltocht uitgezet zodat wij elke keer konden zeggen, goedemorgen, u gaat verkeert! Onze eerste en tevens laatste controle punt was het VVV kantoor van Warmond. Aller hartelijkst werden wij ontvangen en ook zij stonden er versteld van dat die idioten toch van start gegaan zijn. Wij kregen, ik zou haast zeggen vanzelfsprekend, een bevoorrading tasje met allerlei informatie over dit pittoreske dorpje. We kregen zelfs een verse krentenbol, gesponsord door de plaatselijke bakker en een heerlijke appel, die was volgens ons zijn voor de dorst. Maar we moesten verder, want we wisten niet hoe ver het nog zou zijn.

De leider van onze groep begreep wel hoe hij dit ongeregelde zooitje moest leiden, zodat wij terstond verkeerd gingen, een discussie kwam op gang maar al gauw kwam me zwager met een alternatief zodat wij niet zouden stranden op een verlaten industrieterrein. We zagen de eerste molen in zicht. We hadden de afspraak gemaakt dat we niet alleen langs, maar ook in een molen zouden gaan. De molenaar was net de vlag aan het ophangen en keek ons aan, zo van, ‘met zijn negenen?’ wat een familie is dat zeg! Maar we mochten de molen van binnen helemaal bezichtigen en we stelden ook vragen, die volgens ons goed beantwoord werden. We bedankten de molenaar en gingen verder. Even verder stond de pont ons op te wachten
Om ons over te zetten naar het volgende parcours. Negen fietsen op een kleine pont was ook niet allerdaags, dus werd er aan ons gevraagd of we ons wel even wilden verdelen zodat de pont niet schuin in het water kwam te liggen. Nog steeds waren de weergoden ons goed gestemd en met schitterend zonlicht staken wij het water over, even een moment om te overleggen of het goed ging in de groep. Ons traject vervolgend kwamen wij aan bij de volgende molen, de namen van deze molens zijn bekend bij de redactie, maar deze molen was niet open en kon dus niet bezichtigd worden. Jammer, maar we hadden net een molen bekeken, dus gingen wij door, het landschap was erg landelijk en de moeite waard om gezien te worden. De wind ging wel harder waaien, maar we hadden deze in onze rug dus dat kwam ons goed uit. We hadden toch wel een heel stuk gefietst en we dachten steeds dat we wel gecontroleerd zouden gaan worden, maar nee, niemand te zien, dus ook werd er een koffiepauze door ons neus geboord. ‘We zijn zo bij een uitspatting waar ze lekkere koffie hebben’, zei steeds de leiding, nou, dat hebben we geweten. Gelukkig hadden wij het tasje van het VVV nog. (Appeltje, zie hierboven vermeld.) De molens kwamen steeds vaker aan ons voorbij en wij maakten steeds de keuze, wel bekijken of niet bekijken.

Bij een molen moesten we ons traject/parcours verlaten om zeker een kilometer over een niet al te best aangelegen pad te vervoeren. Sommigen mopperde wel, maar gingen wel door zodat we met ze negenen aankwamen in de jungle der molens. Want tellen leer je wel onderweg, ‘zijn we er nog allemaal’, werd steeds van voren geroepen, en wij maar weer tellen. Bij deze molenaar hing de vlag zelfs aan de weg zodat wij wisten dat we welkom waren. Een mooie molen met diverse ditjes en datjes dit geen sterveling kan weten als hij er niet is geweest. Want mensen, het is de moeite waard om even stil te staan bij deze reuzen van de natuur, zij maken het mogelijk dat u droge benen blijft houden. We bedankten de molenaar en gingen terug naar onze kaarttraject. Toch nog wel even het standbeeld van Joop Zoetemelk gedag gezegd in zijn geboortedorp.

Onze magen begonnen het signaal te geven dat wij toe waren aan iets wat op eten leek. Langer uitstel was volgens vele niet meer mogelijk. Het middaguur ruim overschreden en nog steeds mooi weer, helemaal geen regen(!), maar wel veel wind, gingen wij op weg naar restaurant “de Hanepoel” op de Huigsloterdijk. Voordat we daar zouden aankomen, moesten me met volle kracht op de pendalen en iedereen hielp iedereen om maar voort te gaan. De wind was tegenwind geworden, zeg maar storm, dit vergt veel van de krachten van een recreant die nooit fietst. Maar eindelijk kwamen we toch aan en moesten vele van ons bij krachten komen en het sanitair moest terstond gekeurd worden. De leiding had geregeld dat wij koffie met appelpunt tegen een leuk tarief konden aanschaffen. Voor extra krachten schaften we ook een kop soep en een broodje met kroket aan en die gingen er ook als koek in. We keken naar de vlaggen, maar we zaten binnen, en we zaten goed.

De leiding ging over tot het verzoek om actie en sommigen keken hem aan of hij helemaal goed in zijn hoofd was. We belden naar het hoofdkantoor van de molen van Sassenheim, maar dat was zinloos, die hadden het druk, en we moesten zelf de fietsen naar de einde brengen, was het antwoord.

Sterk was de wind waar we op moesten boksen, de leider van onze groep keek even achterom en viel spontaan van zijn fiets. De leider, vorig jaar had hij gebroken remkabels(!), werd opgeraapt en weer op zijn fiets neergezet met de woorden, stel je niet zo aan! Een kleine routewijziging gaf ons lucht in onze longen, want mensen, het was stormkracht 13 geworden. Maar het einde naderde en dan willen sommige zo snel mogelijk naar de stal toe. De leiding had het niet meer in de hand en kon zijn man/vrouwschappen niet meer in de samenstelling brengen zoals zij vertrokken. Ons teamlid Cora kwam als eerste aan gevolgd door de rest.

Toch kwamen er negen mensen aan die konden zeggen dat zij de molentocht 2007 mee hadden gefietst. We werden verwelkomd door de toerleiding en werden verzocht om plaats te nemen om de eerste verdieping i.v.m. de prijsuitreiking.
Na een korte en bondige toespraak moest hij vertellen dat iedereen gewonnen had en dat hij geen verschil wilde maken om onrust in deze familie te maken. We kregen daarom allemaal een medaille opgespeld, een schitterende rugtas met diverse aardigheden van sponsoren, beschikbaar gesteld door de plaatselijke rijwielhandel (Leendert Kuijper) werd tevens uitgereikt. Wij bedankten iedereen van de organisatie voor deze cadeaus en zegde toe dat wat ons betreft wij volgend jaar wederom van de partij zullen zijn.

Wij hebben genoten van het landschap en natuurlijk de vele molens onderweg. Tevreden gingen wij allen naar huis en kijken met veel plezier terug naar deze mooie dag.

Een enthousiaste fietsfamilie.